Η ιστορία των gin cocktail

  • Η ιστορία των gin cocktail image 1
  • Η ιστορία των gin cocktail image 2
  • Η ιστορία των gin cocktail image 3

Words by:

Η ανάπτυξη της cocktail κουλτούρας, αλλά και των gin cocktail, τα οποία έτσι κι αλλιώς πρωταγωνίστησαν σε όλη της την πορεία, οφείλεται κυρίως σε τρεις κομβικές στιγμές: Την ανθράκωση του νερού (1767), την εμπορική χρήση του πάγου (1800) και την εφεύρεση των ψυγείων (1803).

Το ανθρακούχο νερό (Seltzer) υπήρχε ήδη, ωστόσο ο όρος τότε αναφέρονταν σε αεριούχο μεταλλικό νερό το οποίο προέρχονταν από τις φυσικές πηγές κοντά στο χωριό Niederselters της νοτιο-δυτικής Γερμανίας.

Η τεχνητή ανθράκωση ήταν μία εφεύρεση του Άγγλου Joseph Priestley και έγινε το 1767, ενώ λίγο αργότερα, την ιδέα εξέλιξε ο Johann Jacob Schweppe, ωρολογοποιός και ερασιτέχνης επιστήμονας, ο οποίος συσκεύασε το ανθρακούχο μεταλλικό νερό, δημιουργώντας παράλληλα και την εταιρία Schweppes Company στη Γενέβη, το 1783, λίγο πριν την μεταφέρει στο Drury Lane του Λονδίνου, 7 χρόνια αργότερα. Στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, το 1807, ο Benjamin Silliman, καθηγητής χημείας στο πανεπιστήμιο του Yale, άρχισε επίσης να εμφιαλώνει το δικό του brand το οποίο έφερε την ετικέτα ‘Seltzer Water’.

Στην σημερινή εποχή, η σόδα είναι επίσης προϊόν τεχνητής ανθράκωσης, ωστόσο πλέον η σύστασή της αποτελείται και από επιπλέον πρόσθετες ουσίες (sodium bicarbonate, sodium chloride, sodium phosphate, sodium citrate) καθώς και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και μια ελαφριά γεύση.

Ως το 1800 o πάγος πωλούνταν στην Αμερική σε μια μορφή πλάκας η οποία προέρχονταν από τις παγωμένες λίμνες. Η αναζήτηση και η ‘συγκομιδή’ του πάγου έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή επαγγέλματα, κυρίως χάρη στους Nathaniel Wyeth και Frederic Tudor, οι οποίοι έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως ‘Ice Kings’. Ο Tudor συγκεκριμένα, δημιούργησε καλύτερες συνθήκες μόνωσης ώστε ο πάγος του να μπορεί να μεταφέρεται ακόμη και σε τροπικές περιοχές, στις οποίες διατηρούνταν σε ειδικά διαμορφωμένα σπιτάκια. Όσο για το Wyeth, βρήκε μία μέθοδο με την οποία ο πάγος μπορούσε να κοπεί ευκολότερα και λιγότερο κοστοβόρα, ώστε να μπορεί να μεταφέρεται και να αποθηκεύεται ακόμη πιο εύκολα.

Το 1803, ο Thomas Moore από το Maryland των ΗΠΑ παρουσίασε την πατέντα της ψύξης, η οποία αρχικά ωφέλησε κυρίως τους ζυθοποιούς καθώς τους επέτρεπε να προχωρούν στην διαδικασία της ζύμωσης ανεξάρτητα από την εποχή. Επιπλέον, ο John Gorrie (1802-1855), ο οποίος μελετούσε τις ασθένειες των τροπικών περιοχών και παράλληλα εργάζονταν ως φυσικός σε δύο νοσοκομεία της Florida, χρησιμοποιούσε σχεδόν παγωμένα δωμάτια για να εντείνει την ανάρρωση των ασθενών του, κάτι το οποίο τον οδήγησε στο να πειραματιστεί με την δημιουργία τεχνητού πάγου. Στις 6 Μαΐου 1851, ο Gorrie έμεινε στην ιστορία ως ο εφευρέτης της πρώτης παγομηχανής.

ency 58 image

1806 – Ο ορισμός της λέξης ‘cocktail’

Η πρώτη γνωστή καταγεγραμμένη αναφορά στην λέξη cocktail έγινε στην Λονδρέζικη εφημερίδα Morning Post & Gazetteer, στις 16 Μαρτίου 1798. Το άρθρο αναφέρονταν σε έναν ιδιοκτήτη pub ο οποίος έκλεισε το μαγαζί του όταν κέρδισε το λαχείο. Την επόμενη όμως εβδομάδα, στις 20 Μαρτίου, η ίδια εφημερίδα δημοσίευσε ένα σατιρικό άρθρο το οποίο αφορούσε στα χρέη 17 πολιτικών στις pub της πόλης. Ανάμεσα στις αναφορές, έκανε μία και για τον τότε πρωθυπουργό η οποία αναγράφει ξεκάθαρα την λέξη ‘cock-tail’.

Οι έρευνες ωστόσο των Anistatia Miller και Jared Brown, οι οποίοι επιπλέον ήταν και εκείνοι που βρήκαν την αναφορά στην εφημερίδα, σημειώνουν πως το ‘cock-tail’ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια ανάμειξη gin με σιρόπι ginger.

Ο πρώτος καταγεγραμμένος ορισμός της λέξης ‘cocktail’, έγινε το 1806 στην αμερικάνικη εφημερίδα ‘The Balance, and Columbian Repository’ η οποία σε άρθρο της ανέφερε: “Το cock tail είναι ένα ενδιαφέρον ποτό, το οποίο αποτελείται από αποστάγματα κάθε είδους, ζάχαρη, νερό και bitters το οποίο συχνά αποκαλείται και bittered sling. Λέγεται ότι αποτελεί τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για να συμμετέχει κανείς σε μία προεκλογική εκστρατεία, καθώς όσο διεγείρει την καρδιά, τόσο περισσότερο μπερδεύει το μυαλό. Λέγεται επιπλέον πως το cock tail είναι η λύση για κάθε δημοκράτη υποψήφιο καθώς όταν το δοκιμάσει κάποιος, νιώθει έτοιμος να δοκιμάσει και οτιδήποτε άλλο”.

ency 65 image

1826 – To Pink Gin

Το 1826, ο χειρουργός του στόλου Henry Workshop και ο καπετάνιος του πλοίου, Jack Bristow, έφτιαξαν το πρώτο Pink Gin cocktail μέσα στο H.M.S Hercules ενώ έπλεαν στην Καραϊβική.

Δεκαετία του 1850 – Τα αμερικάνικα σαλούν

Τα αμερικάνικα σαλούν της δύσης, ήταν κατά περιπτώσεις πολλά περισσότερα από μία πόρτα που κουνιούνταν στην είσοδο. Ορισμένα μάλιστα, όπως το El Dorado στο Σαν Φρανσίσκο, αποτελούσαν σημεία διασκέδασης για τον κόσμο και μάλιστα η διακόσμησή τους αποτελούνταν από ακριβά έργα τέχνης, έπιπλα-αντίκες, βαριά υφάσματα και καθρέφτες. Προσέφεραν τα πάντα, από τζόγο μέχρι ζωντανή μουσική, ακόμη και ιερόδουλες.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η οικονομική ευμάρεια των αμερικανών ήταν αξιοσημείωτη και τα πλούτη των ανθρώπων προέρχονταν από τα μεταλλεία χρυσού, τις πετρελαιοπηγές αλλά και την δημιουργία των σιδηροδρόμων.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα σταδιακά να αρχίσουν να εμφανίζονται όλο και περισσότερα μέρη διασκέδασης για αυτό το πλούσιο κοινό, και μάλιστα ήταν τότε που είδαμε να κατασκευάζονται τα πολυτελή ξενοδοχεία αλλά και τα μεγάλα club, όπως τα Astor House, Hoffman House, Manhattan Club, Jockey Club και Metropolitan Hotel. Τόσο όμως η διακόσμησή τους όσο και τα μπαρ, ήταν εμπνευσμένα κυρίως από τα σαλούν της δύσης.

Σε εκείνα μάλιστα τα δυτικά σαλούν ήταν που άρχισαν να γίνονται οι πρώτες αναμείξεις ποτών και να δημιουργούνται τα πρώτα cocktail, πολλά εκ των οποίων περιείχαν και εισαγόμενο gin και genever.

ency 14 image

1840 - 1860 – Το λανσάρισμα του Pimm’s

To Pimm’s το απόλυτο βρετανικό ποτό που έχει ως βάση του το gin, οφείλει την ύπαρξή του στον James Pimm ο οποίος εγκαινίασε το Pimm’s Oyster Warehouse στο 3 της Poultry Street στο κέντρο του Λονδίνου. Λέγεται μάλιστα πως εδώ, το 1840, σέρβιρε το πρώτο του ποτό. Από την άλλη όμως, το Pimm's No.1 Cup ενδέχεται να αποτελεί δημιούργημα του διαδόχου του, Samuel Morey.

ency 100 image

1862 – O Jerry Thomas

Ο Αμερικανός Jerry Thomas (1830-1885) ήταν ο άνθρωπος που έθεσε τις βάσεις για το επάγγελμα των bartender αλλά και εκείνος που έγραψε το πρώτο βιβλίο με συνταγές ποτών, το 1862. Ο ίδιος ήταν ένας αφηγητής του οποίου η καριέρα μεταφέρθηκε από το Σαν Φρανσίσκο, στη Νέα Υόρκη, και από εκεί στο Λονδίνο και τη Νέα Ορλεάνη, μέρη στα οποία πάντα εμφανιζόταν άλλοτε ως διασκεδαστής, άλλοτε ως μεταλλωρύχος και άλλοτε ως ναυτικός.

Το βιβλίο του, How to Mix Drinks or The Bon-Vivant's Companion, άνοιξε τους ορίζοντες για να δημιουργηθεί ένα νέο επάγγελμα, εκείνο του bartender, και αποτελούνταν από ένα μεγάλο εύρος διαφορετικών τύπων ποτών. Στις σελίδες του θα βρει κανείς Cups και Sangarees, Flips και Pousse-Café, καθώς και Cobbler, Crusta, Fixes, Toddy, Sour, Sling και Smash, ακόμη και μία κατηγορία με ποτά για ‘εγκράτεια’. Το Gin αναφέρεται σε 16 από αυτές τις συνταγές, με γνωστότερη και πιο σημαντική εκείνη του Gin Cocktail.

ency 97 image

1867 (και μετά) – Η δημιουργία του Gimlet

Το 1747, ένας σκοτσέζος χειρουργός με το όνομα James Lind, ανακάλυψε πως η κατανάλωση εσπεριδοειδών βοηθούσε στην καταπολέμηση του σκορβούτου, μία ασθένεια-μάστιγα για όσους έπλεαν εκείνη την εποχή.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1867, η βρετανική κυβέρνηση θέσπισε νόμο σύμφωνα με τον οποίο το κάθε πλοίο έπρεπε να διαθέτει μεγάλες ποσότητες από χυμό lime για να καταναλώνει το πλήρωμα σε καθημερινή βάση.
Ο άνθρωπος ο οποίος προμήθευε στον βρετανικό στόλο με τα lime τα οποία έφερνε από τις δυτικές Ινδίες, ήταν ο Lauchlin Rose. Το πρόβλημα του όμως ήταν πως έπρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε ο χυμός να διατηρείται για μήνες ολόκληρους χωρίς να πάθει τίποτα, και κάπως έτσι, το 1867, έφτασε στην δημιουργία του πρώτου συμπυκνωμένου χυμού φρούτων. Για να κάνει όμως το προϊόν του ακόμη πιο εύγευστο, το γλύκανε, στην συνέχεια το εμφιάλωσε και το ονομάτισε ‘Rose’s Lime Cordial’.

Καθώς όμως το cordial του ήταν πλέον τόσο νόστιμο, ο βρετανικός στόλος άρχισε να καταναλώνει μεγάλες από τις ποσότητές του, και μάλιστα συχνά το αναμείγνυαν με την ημερήσια επιτρεπόμενη ποσότητα σε ρούμι, αλλά και με νερό και έφτιαχναν τα γνωστά τότε ‘grog’ αποκτώντας παράλληλα και το παρατσούκλι ‘limeys’. Όσο για τους αξιωματούχους του Ναυτικού, συνήθιζαν να αναμειγνύουν το Rose’s Lime Cordial με gin και να φτιάχνουν Gimlet cocktails.

1868 – Τα cocktail στην άλλη όχθη του Ατλαντικού

Στα μέσα της δεκαετίας του 19ου αιώνα τα αμερικάνικου τύπου ξενοδοχεία και club, αλλά και τα ‘American Bar’ άρχισαν να κάνουν ολοένα και εντονότερη την εμφάνισή τους και στην Ευρώπη, και συγκεκριμένα στο Λονδίνο, τη Ρώμη, το Παρίσι αλλά και στα μεγάλα resort της νότιας Γαλλίας. Οι αμερικάνοι δεν άργησαν να αρπάξουν την ευκαιρία και να έρθουν στην Ευρώπη για να δουλέψουν σε αυτά τα μέρη, ωστόσο υπήρχαν και bar στα οποία εργάζονταν και Άγγλοι, όπως το Savoy του Λονδίνου (το οποίο άνοιξε στα τέλη της δεκαετίας του 1890), στο οποίο μπορούσε να συναντήσει κανείς την Βρετανή Ada Coleman.

To πρώτο American bar στο Λονδίνο άνοιξε το 1868, αλλά έκλεισε σύντομα, ενώ ακολούθησε το Criterion στο Piccadilly Circus το 1874. Όπως και να’ χει, το πιο διάσημο American Bar της Ευρώπης, ήταν το Harry's American Bar στο Παρίσι, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1911.

ency 22 image

1874 – Το Tom Collins

Στην Αγγλία, το gin based Tom Collins θεωρείται δημιούργημα του John Collins, τότε bartender στο Limmer’s Hotel της Conduit Street του Λονδίνου. Υπάρχουν όμως και άλλοι οι οποίοι υποστηρίζουν πως το Tom Collins έχει τις ρίζες του στη Νέα Υόρκη και μάλιστα πως προέκυψε έπειτα από μία φάρσα που ήταν αρκετά διαδεδομένη το 1874. Μια άλλη γνώμη, θέλει το ποτό να οφείλεται σε κάποιον Collins ο οποίος εργάζονταν σε ένα συνοικιακό μπαρ με το όνομα Whiteouse. Την αναλυτική ιστορία του ποτού, μπορείτε όμως να διαβάσετε εδώ.

ency 85 image

1884 – Το Martinez και το Dry Martini

Το πιο διάσημο cocktail με gin, το Martini, αποτελεί ένα κεφάλαιο για το οποίο συχνά συγκρούονται οι απόψεις σχετικά με τις ρίζες του. Στην σημερινή εποχή, αποτελείται από gin ή vodka σε συνδυασμό με ξηρό βερμούτ, ωστόσο, όπως υποδεικνύει η ιστορία, πρόκειται για έναν απόγονο του Martinez, το οποίο με την σειρά του, οφείλει την ύπαρξή του στο Manhattan. Μάλιστα, η πρώτη γνωστή συνταγή ενός Martinez, εμφανίζεται στο βιβλίο του O.H. Byron (1884), με τίτλο ‘The Modern Bartender’ όπου θα το βρει κανείς ως μία παραλλαγή του Manhattan.

ency 33 image

1888 – Το Ramos Gin Fiz

Το gin based Ramos Gin Fizz αποτελούσε μία μυστική συνταγή του Henry C. Ramos, ιδιοκτήτη του Imperial Cabinet Room της Νέας Ορλεάνης, το 1888. Στο link που ακολουθεί, μπορείτε να διαβάσετε όλη την ιστορία του ποτού, τους μύθους γύρω από αυτήν αλλά και τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνονταν τότε.

1906 – Το Bronx Cocktail

Το κλασικό gin based Bronx Cocktail, δημιουργήθηκε το 1906 από τον Johnny Solon, bartender στο Waldorf Astoria Hotel της Νέας Υόρκης, και πήρε το όνομά του από τον τότε νέο ζωολογικό κήπο του Bronx. Αξίζει να σημειώσετε πως το Bronx είναι το πρώτο cocktail στο οποίο είδαμε χυμό φρούτων.

1909 – Το Clover Club Cocktail

Το Clover Club αποτελεί ένα από τα γνωστότερα cocktail με gin, ωστόσο γνωρίζουμε ελάχιστα για την ιστορία του. Στο Old Waldorf Bar Days, του 1931, ο Albert Stevens Crockett αναφέρει πως το ποτό φτιάχτηκε για πρώτη φορά στο ξενοδοχείο Bellevue-Stratford της Φιλαδέλφεια. Η πρώτη όμως αναφορά σχετικά με το Clover Club, εμφανίζεται στις σελίδες του Drinks - How to Mix and Serve του Paul E. Lowe (1909). Στην συγκεκριμένη συνταγή του δεν χρησιμοποιεί χυμό από λεμόνι, ωστόσο αυτό σήμερα κρίνεται ως λάθος.

ency 32 image

1911- Το Singapore Sling

Ένα ακόμη διάσημο ποτό με βάση το gin το οποίο δημιουργήθηκε μεταξύ του 1911 και του 1915 από τον κινέζο Ngiam Tong Boon, ο οποίος εργάζονταν στο Long Bar του Raffles Hotel της Σιγκαπούρης. Έπειτα από τις συνεντεύξεις μας με την οικογένεια του Boon, προσπαθήσαμε να συγκεντρώσουμε τις πληρέστερες πληροφορίες που θα βρείτε για το Singapore Sling.

1912 - To Pink Lady Cocktail

Το κλασικό Pink Lady, έχει επίσης ως βάση του το gin και το όνομά του εμπνεύστηκε από μία ομώνυμη παράσταση του 1912. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα gin sour το οποίο γλυκαίνεται με την προσθήκη σιροπιού από ρόδι.

1914-1918 - Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος

Μία από τις λιγότερο γνωστές πτυχές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ήταν και το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο στην Βρετανία παρατηρήθηκε έλλειψη σε καταφύγια. Για να καλύψει λοιπόν το σκάνδαλο ο τότε πρωθυπουργός, Herbert Asquith, αποφάσισε να ρίξει το φταίξιμο στην μεγάλη παραγωγή αλκοόλ η οποία κάλυπτε τεράστιους χώρους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τον στρατό. Θέσπισε λοιπόν έναν νόμο σύμφωνα με τον οποίο τόσο το ουίσκι όσο και άλλα παλαιωμένα αποστάγματα, θα έπρεπε να παραμένουν στα βαρέλια για τουλάχιστον 3 χρόνια προτού κυκλοφορήσουν στην αγορά. Μέχρι τότε, η χρόνια παλαίωση γίνονταν μόνο σε ελάχιστα deluxe blend και straight malt.

Το gin όμως, καθώς δεν απαιτούσε καθόλου παλαίωση, δεν επηρεάστηκε από τον συγκεκριμένο νόμο, και αντιθέτως πήρε τρομερά τα πάνω του. Από την άλλη όμως, την ίδια περίοδο αποφασίστηκε και ένας ακόμη νόμος ο οποίος απαγόρευε την πώληση του αλκοόλ αργά το βράδυ προκειμένου οι άντρες να είναι φρέσκοι το πρωί για την μάχη. Αυτό, είχε σαν αποτέλεσμα, παρά τις αναπροσαρμογές του νόμου, να βλέπουμε πως ακόμη και σήμερα υπάρχει η λογική του ‘last call’ σε αρκετά βρετανικά μπαρ.

Παρά λοιπόν τα τρομερά δεινά του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, το gin, και τα cocktail με gin δεν φάνηκε να επηρεάζονται.

1919 – Το French 75

To όνομά του εμπνεύστηκε από έναν συγκεκριμένο τύπο όπλου, το 75mm Howitzer το οποίο χρησιμοποιούσε ευρέως ο γαλλικό στρατός κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Οι ρίζες του ποτού, φαίνονται να βρίσκονται στο Harry’s Bar του Παρισιού, ωστόσο, όπως συμβαίνει και με αρκετά ακόμη ποτά, ο ίδιος ο Harry, στο βιβλίο του The ABC of Mixing Drinks (1919), αναφέρει πως το French 75 cocktail δημιουργήθηκε από τον Macgarry στο Buck’s Club του Λονδίνου.

1919 – Το Negroni

To θρυλικό Negroni cocktail δημιουργήθηκε από τον Fosco Scarselli του Caffe Cassoni της Φλορεντίας, το 1919. Το όνομά του παίρνει από τον κόμη Camillo Negroni ο οποίος φέρεται να ζήτησε από τον bartender ένα Americano με ένα πιο έντονο ‘kick’.

1920 (περίπου) – To Last Word

Η απλούστατη ανάμειξη από ίσα μέρη gin, maraschino, Chartreuse και χυμού lime, δηλαδή το The Last Word, δημιουργήθηκε στο Detroit Athletic Club από τον Frank Fogarty.

ency 91 image

1920 – 1933 – Η ποτοαπαγόρευση στην Αμερική

Ο συνδυασμός των ποτών και η κουλτούρα του drinking μεταξύ των αντρών, δεν άρεσε καθόλου στις χριστιανικές ενώσεις των γυναικών. Τα σαλούν προσέφεραν δωρεάν γεύματα και έτσι οι άντρες δεν έβρισκαν λόγο να επιστρέφουν στις οικογένειές τους τα μεσημέρια. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, τα σαλούν να πάρουν σταδιακά την μορφή Μέκκας για την βία και την πορνεία. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να καταπολεμηθούν τα φαινόμενα μέθης και αλκοολισμού, και κυρίως οι συνέπειές τους, ψηφίστηκε ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονταν η κατανάλωση ποτών μεγαλύτερων σε 0,5% περιεκτικότητα σε αλκοόλ.

Ως το 1919, τα αποστακτήρια που δεν μπορούσαν να αλλάξουν την άδειά τους σε ‘παρασκευαστήρια φαρμακευτικών προϊόντων’ έκλεισαν. Ορισμένοι από τους πιο ταλαντούχους bartender της εποχής, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Harry Craddock ο οποίος πήγε στο Savoy του Λονδίνου, ενώ πολλοί πήγαν και στην Κούβα.

Όσοι όμως επέλεξαν να παραμείνουν στην Αμερική, δημιούργησαν τα κρυφά μπαρ, τα λεγόμενα speakeasy, ορισμένα εκ των οποίων ήταν πράγματι υπέροχα και στους χώρους τους φιλοξενούσαν από εστιατόρια μέχρι και club. Και μπορεί να λειτουργούσαν παράνομα και πολλά από αυτά να έκλειναν τακτικά, ωστόσο ήταν μέρη στα οποία μπορούσαν να πάνε και οι γυναίκες, σε αντίθεση δηλαδή με τα παλαιότερα σαλούν τα οποία ήταν αποκλειστικά για άντρες και οι μόνες γυναίκες που βρίσκονταν στους χώρους τους ήταν οι ιερόδουλες.

Τα νέα λοιπόν κρυφά μπαρ ήταν πολύ πιο όμορφα διακοσμημένα, ωστόσο η ποτοαπαγόρευση σίγουρα δεν ήταν ευνοϊκή περίοδος για τα cocktail. Αντιθέτως, οδήγησε στην δημιουργία κάκιστης ποιότητας gin, ενώ σε γενικές γραμμές τα μπαρ προσέφεραν κυρίως straight ποτά από τα μπουκάλια.

Μπορεί να υπήρχαν και ορισμένα speakeasy bar τα οποία σέρβιραν αξιοπρεπή αποστάγματα, ωστόσο κατά γενική ομολογία ήταν γεμάτα με τοξικά, σπιτικά ποτά, στα οποία χρησιμοποιούνταν χημικά ‘γιατροσόφια’ για να απομακρύνεται η αιθανόλη. Αυτό, είχε σαν αποτέλεσμα στην πλειονότητα των περιπτώσεων να δημιουργούνται κυριολεκτικά θανατηφόρα μείγματα, απ’ όπου άλλωστε προέκυψε και η έκφραση ‘to die for’.

Πρόκειται για την περίοδο κατά την οποία εμφανίστηκαν τα λεγόμενα ‘Bathtub Gin’ τα οποία φτιάχνονταν από την ανάμειξη ‘καθαρού’ αλκοόλ με έλαια από άρκευθο και γλυκερίνη. Η ορολογία λέγεται πως προκύπτει από τις μπανιέρες που χρησιμοποιούσαν για να τα φτιάχνουν, αλλά όπως και να’ χει, καταλαβαίνετε πως μιλάμε για κακής ποιότητας προϊόντα τα οποία για να γίνουν νόστιμα έπρεπε να αναμειχθούν με χυμούς φρούτων ή κρέμες. Κάπως έτσι, άρχισε να γίνεται ευρέως γνωστό και το cocktail Alexander.

Από την άλλη, τα βρετανικά αποστακτήρια φαίνεται πως επωφελήθηκαν από την ποτοαπαγόρευση καθώς οι διψασμένοι (και εύποροι) Αμερικανοί ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν όσο-όσο για ένας καλής ποιότητας αγγλικό gin.

Όταν τελικά έγινε η άρση της Prohibition στις 5 Δεκεμβρίου 1933 η ζήτηση για gin εκτοξεύτηκε. Έχει λοιπόν ενδιαφέρον πως για μία ακόμη φορά στην παγκόσμια ιστορία, το gin και τα cocktail με gin έγιναν άρρηκτα συνδεδεμένα με την πολυτέλεια.

ency 15 image

1923 – Το White Lady

Το 1919, ο Harry MacElhone έφτιαξε το πρώτο White Lady Cocktail, δουλεύοντας στο Ciro’s Club του Λονδίνου. Το ποτό του αποτελούνταν από triple sec, crème de menthe και χυμό λεμονιού, ωστόσο λίγο αργότερα, το 1923 πρότεινε την σαφώς καλύτερη εκδοχή του White Lady η οποία περιείχε και gin. Ως τότε μάλιστα, είχε ήδη γίνει ο ιδιοκτήτης του διάσημου Harry’s New York Bar στο Παρίσι.

ency 76 image

1930 – To Savoy Cocktail Book

Ο Harry Craddock, όταν μετακόμισε στην Αγγλία από την Αμερική κατά την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης, άρχισε άμεσα να εργάζεται στo American Bar του ξενοδοχείου Savoy στο Λονδίνο. Σύντομα έγινε ο πιο διάσημος bartender της χώρας, ενώ το 1930 κυκλοφόρησε και το πρώτο ‘Savoy Cocktail Book’ το οποίο περιείχε 750 από τις συνταγές του με illustration από το Gilbert Rumbold. Έκτοτε, το βιβλίο έχει μετρήσει αρκετές επανεκδόσεις, το 1952, το 1965, το 1985, το 1996 και το 1999, με το τελευταίο να περιέχει και συνταγές του Peter Dorelli.

ency 28 image

1933 – To Red Lion

To Red Lion ήταν ήδη συνδεδεμένο ως εικόνα με το Booth’s Gin και μάλιστα αναγράφονταν και στην ετικέτα του. Επιπλέον, όταν η εταιρία εγκαινίασε το νέο της αποστακτήριο, το 1959, το αποκάλεσε Red Lion Distillery. Όσο για το gin based Red Lion cocktail, λέγεται πως δημιουργήθηκε για μια παγκόσμια έκθεση του Σικάγο το 1933. Η συνταγή του όμως ήταν η νικητήρια στον διαγωνισμό British Empire και έτσι κρίνεται ως πιθανότερο να ήταν δημιούργημα το W.J Tarling για λογαριασμό του Booth’s Gin.

1939 – 1945 – Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Κατά την διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου τα αποστάγματα στην Βρετανία μπορεί να μην ήταν παράνομα, ωστόσο η πώλησή τους γίνονταν κυρίως μέσω της μαύρης αγοράς. Ακόμη όμως και να μπορούσε κανείς να βρει gin, δεν συνέβαινε το ίδιο και με τα ‘συνοδευτικά’ του. Οι βρετανοί λοιπόν, είχαν να αντιμετωπίσουν και μια ακόμη μάχη, εκείνη με το Gin & Tonic.

Σχεδόν όλα τα αποστακτήρια της Βρετανίας επλήγησαν από την ρήψη βομβών. Το Plymouth για παράδειγμα, αποτελούσε μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές βάσεις και έτσι συχνά έμπαινε στο στόχαστρο των Γερμανικών βομβών. Το αποστακτήριο ωστόσο του Plymouth, ποτέ δεν έπαθε σοβαρές ζημιές και έτσι συνέχισε κανονικά την παραγωγή του σε όλη την διάρκεια του πολέμου.

Δεν συνέβη όμως το ίδιο και με το αποστακτήριο του Tanqueray, το οποίο μέχρι το 1941 είχε καταστραφεί σχεδόν ολοσχερώς, με τον μοναδικό άμβυκα που παρέμεινε ανέπαφος να ήταν εκείνος του Old Tom. Ο ίδιος άμβυκας μάλιστα, χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα από το αποστακτήριο Cameronbridge, της Diageo στην Σκοτία.

Μετά την λήξη του πολέμου, το gin ανέκαμψε πολύ γρηγορότερα απ’ ότι το ουίσκι, ωστόσο η οικονομική στενότητα που ακολούθησε, είχε σαν αποτέλεσμα να μην υπάρχουν καλές πρώτες ύλες για χρόνια αργότερα, μέχρι το 1953. Τα cocktail λοιπόν δεν έβγαιναν έτσι όπως έπρεπε, κάτι το οποίο συνεχίστηκε για δεκαετίες αργότερα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90. Αυτό ωστόσο, δεν συνέβη και στην Αμερική, όπου τα cocktail με gin φτιάχνονταν άψογα, κυρίως ακολουθώντας την λογική ενός Dry Martini.

ency 30 image

1980 – Το Bramble

Το gin based Bramble Cocktail είναι μία συνταγή του Dick Bradsell, και μάλιστα όπως ο ίδιος έχει αναφέρει στο Class Magazine τον Απρίλιο του 2001, ‘το έφτιαξα όσο δούλευα στο Fred’s Club κάπου στα μέσα του ‘80’.

Τα 90’s – Η νέα εποχή του cocktail

Τα cocktail βρίσκονταν ήδη σε άνοδο, ωστόσο υπήρξε ένα γεγονός το 1989 το οποίο βοήθησε την άνθισή τους ακόμη περισσότερο. Η Margaret Thatcher και η κυβέρνησή της πέρασε τότε τον νόμο ‘Beer Orders’, σύμφωνα με τον οποίο ένας ιδιοκτήτης ζυθοποιείου δεν δικαιούνταν να ανοίξει και pub. Η απόφασή της είχε ως σκοπό να ανοίξει το επάγγελμα και να επιτρέψει και σε επιπλέον ανθρώπους να μπουν στον χώρο. Σταδιακά, άρχισαν να εμφανίζονται και οι πρώτες 'gastro pubs', μία κατηγορία η οποία σφηνώθηκε ανάμεσα στις pub και τα club.

Ένα τέτοιο παράδειγμα επιχειρηματία ήταν και ο Oliver Peyton, ο οποίος το 1994 άνοιξε το Atlantic Bar & Grill, ένα πολύ στιλάτο μέρος το οποίο σύντομα έγινε το πιο διάσημο lounge bar του Λονδίνου. Εκεί, εργάζονταν ο Dick Bradsell ο οποίος σέρβιρε την εκλεκτή κοινωνία της βρετανικής πρωτεύουσας. Χάρη στον ίδιο, αλλά και σε όσους επαγγελματίες bartender ακολούθησαν το παράδειγμά του, το Λονδίνο έκτοτε καθιερώθηκε ως η μητρόπολη των cocktail.

Τον Αύγουστο του 1997, προσπάθησα να βάλω και εγώ το δικό μου λιθαράκι στην περαιτέρω ανάπτυξη της κουλτούρας του cocktail στη Βρετανία, λανσάροντας το CLASS Magazine, στο οποίο έγραφαν ειδήμονες του χώρου, όπως ο Dick. Τα cocktail με vodka και gin, αποτελούσαν πάντα βασικό πρωταγωνιστή των πρώτων εκδόσεων.

Την ίδια χρονιά, ο Jonathan Downey εγκαινίασε το πρώτο από τα Match Bar του, μία κίνηση η οποία άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο δούλευαν ως τότε οι bartender στο Λονδίνο.

Και ενώ ο Dick παρουσίαζε όλο και πιο πρωτοποριακές συνταγές cocktail στην Ευρώπη, ο Dale DeGroff έκανε τα δικά του θαύματα στην Αμερική, και συγκεκριμένα στο Rainbow Rooms της Νέας Υόρκης. Ήταν τότε που εκτοξεύθηκε η ζήτηση για Cosmopolitan (δοκιμάστε και ένα με gin όπως το London Cosmopolitan), αλλά και η περίοδος κατά την οποία άρχισαν να σκαλίζονται και οι vintage συνταγές. Η λογική του back to basics σχετικά με τα cocktail άρχισε να αναπτύσσεται και στις δύο όχθες του Ατλαντικού όταν ξεσκονίστηκαν τα παλιά βιβλία συνταγών της δεκαετίας του ’30.

Το gin από την άλλη, ανέκαθεν αποτελούσε βασικό συστατικό των συνταγών, κυρίως των vintage. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα όσο περισσότερο αναζητούσαν οι bartender τις παλιές συνταγές, τόσο συχνότερα έφτιαχναν ποτά με gin ή ακόμη και genever.

1996 – Το Breakfast Martini

Ο Salvatore Calabrese μπορεί να καυχιέται επειδή έχει επηρεάσει την παγκόσμια bartending κοινότητα με διάφορους τρόπους. Ο πιο σημαντικός ωστόσο, είναι πως ήταν ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκε να ξαναχρησιμοποιήσει μαρμελάδα στα ποτά του. Η συνταγή του gin based Breakfast Martini έγινε μία από τις διασημότερες συνταγές του και ήταν εμπνευσμένη από εκείνη του Marmalade Cocktail του Harry Craddock η οποία αναγράφονταν στο The Savoy Cocktail Book του 1930.

2004 – To Gin Gin Mule

Πρόκειται ίσως για την διασημότερη συνταγή με gin των τελευταίων χρόνων. To Gin Gin Mule αποτελεί μία δημιουργία της Audrey Saunder.

2008 – Το Gin Basil Smash

Δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2008 από τον Jorg Meyer στο bar Le Lion του Αμβούργου. Ο ίδιος αναφέρεται στο ποτό του ως ‘Gin Pesto’, ωστόσο σύντομα έγινε παγκοσμίως γνωστό ως Gin Basil Smash.

Τα νέα classic

Ποιες είναι οι προτάσεις που έχουν γίνει έκτοτε γνωστές; Η ολοένα και μεγαλύτερη γκάμα πρώτων υλών, οδηγεί αντίστοιχα και σε ολοένα και περισσότερες συνταγές και συνδυασμούς με το gin. Όταν εργαζόμουν για το λανσάρισμα του St. Germain για παράδειγμα, διαπίστωσα πως μπορούσε να συνδυαστεί άψογα με το gin και έτσι σύντομα σκέφτηκα τις συνταγές τωνLeft Bank και Rose Hyp. Υπέροχη συνταγή με τον ίδιο συνδυασμό, είναι και εκείνη του Matt Gee με το όνομα Periscope. Το καλύτερο όμως cocktail με gin που έχω δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια είναι το Marsala Martini του Tony Conigliaro – παρά το γεγονός πως για να το φτιάξει κανείς σωστά χρειάζεται να έχει ένα ολόκληρο εργαστήριο από πίσω του.

Ελπίζω σύντομα να εκπλαγούμε και με επιπλέον gin cocktail!

×
  • Καλωσηρθατε στο
  • Τα παντα για τον κοσμο του ποτου, των bar και των cocktail
  • Παρακαλουμε επιβεβαιωστε πως ειστε ανω των 21 ετων και συμπληρωστε το email σας
  • Οχι ευχαριστω, θελω να προχωρησω στο diffordsguide.com
CSS revision b65dd7d